The Bodhisatta as the Deer King

သမင်မင်းအဖြစ် ဗောဓိသတ်

ရှေးအခါက သာဝတ္ထိပြည်၏ အရှေ့မြောက်အရပ်၌ ကင်းတောင်ဟု ခေါ်သော တောင်ကြီးတစ်လုံး ရှိလေသည်။ ထိုတောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျယ်ဝန်းသော သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သမင်ကစားကွင်းကြီး တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုသမင်ကစားကွင်းကြီးကို အုပ်ချုပ်စိုးစံလျက် ရှိသော သမင်မင်းတစ်ပါး ရှိလေသည်။ ထိုသမင်မင်းကား ဗောဓိသတ် အလောင်းအလျာ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဗောဓိသတ်သမင်မင်းကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်၍၊ သစ္စာတရားကို အလေးအမြတ် ထားသူ ဖြစ်လေသည်။ ထိုသမင်မင်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် သမင်အပေါင်းတို့သည် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြ ကင်းလွတ်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြကုန်သည်။

ထိုအချိန်၌ သာဝတ္ထိပြည်ကို စိုးစံတော်မူသော ဘုရင်ကား မဟာပန်းဟု ခေါ်သည်။ ထိုမဟာပန်းဘုရင်ကား အလွန်ကြင်နာတတ်သော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ အမဲလိုက်ခြင်းကို ဝါသနာပါလေ့ ရှိသည်။ တစ်နေ့သောအခါ ဘုရင်သည် အမဲလိုက်ထွက်ရာ၌၊ ကင်းတောင်အနီးသို့ ရောက်ရှိတော်မူသည်။ ဘုရင်၏ အမဲလိုက်ခွေးများသည် အနံ့ခံလိုက်ရာ၌၊ ထိုသမင်ကစားကွင်းသို့ ရောက်ရှိကြကုန်သည်။ သမင်အပေါင်းတို့သည် ဘုရင်၏ ခွေးများကို မြင်လျှင် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားကြကုန်သည်။ သို့ရာတွင် ဗောဓိသတ်သမင်မင်းသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သမင်တို့ကို စုဝေးစေ၍၊ ဘုရင်အား မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံရန် တိုက်တွန်းလေသည်။

“အမောင်တို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် ဘုရင်အား မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံမည်။ ငါ့ကို အဖမ်းခံမည်ဆိုလျှင်၊ ဘုရင်သည် ငါ့ကို အသေသတ်တော့မည် မဟုတ်။ ငါတို့ အားလုံး လွတ်မြောက်ကြလိမ့်မည်” ဟု ဆိုလေသည်။ သမင်အပေါင်းတို့လည်း ဗောဓိသတ်၏ စကားကို ကြားလျှင် အားကိုးတကြီး ရှိကြကုန်သည်။ ဗောဓိသတ်သည် မိမိ၏ သမင်အုပ်ကို အလယ်ထားလျက်၊ ဘုရင်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ဘုရင်ကား သမင်အုပ်ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် သူ၏ ခွေးတို့သည် ဗောဓိသတ်သမင်မင်းကို မကိုက်ဘဲ၊ အခြားသော သမင်တို့ကိုသာ ကိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြကုန်သည်။ ထိုအခါ ဗောဓိသတ်သမင်မင်းသည် ဘုရင်အား လျှောက်တင်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်အပေါ်၌ သနားတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဤသမင်အုပ်၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကိုသာ အသေသတ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သမင်တို့ကား အပြစ်မရှိကုန်။”

ဘုရင်ကား ဗောဓိသတ်၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင် အံ့အားသင့်တော်မူ၏။ “အမောင်သမင်မင်း၊ သင်ကား အလွန်သတ္တိရှိ၍၊ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သူတို့အပေါ်၌ အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပေတကား။ ငါကား အလွန်ကျေနပ်သည်။ သင်၏ အကျင့်ကို ငါသည် အလွန်ချီးမွမ်းသည်။”

ထိုအခါ ဗောဓိသတ်သမင်မင်းသည် ဘုရင်အား တောင်းပန်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သစ္စာတရားကို အလေးအမြတ် ထားသူ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်အပေါ်၌ သနားတော်မူလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သစ္စာတစ်ပါးကို တောင်းပန်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သမင်အပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အာမခံတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အသတ်ခံရန် အသင့် ရှိပါ၏။”

ဘုရင်ကား ဗောဓိသတ်၏ သစ္စာစကားကို ကြားတော်မူလျှင် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်တော်မူသည်။ “အမောင်သမင်မင်း၊ သင်၏ သစ္စာစကားကား အလွန်မြင့်မြတ်ပေသည်။ ငါကား သင်၏ တောင်းပန်ချက်ကို လက်ခံပါသည်။ ငါသည် သင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သမင်အပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အာမခံသည်။ သင်ကား အလွတ် ဖြစ်၏။”

ထိုအခါ ဗောဓိသတ်သမင်မင်းသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သမင်အပေါင်းတို့အား အသက်မသတ်ရန် အာမခံရရှိပြီးနောက်၊ ဘုရင်အား ရှိခိုး၍ မိမိ၏ သမင်အုပ်ထံသို့ ပြန်သွားလေသည်။ သမင်အပေါင်းတို့သည် ဗောဓိသတ်အား မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်ကြကုန်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ဘုရင်သည် ဗောဓိသတ်သမင်မင်းကို အလွန်လေးစားတော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ကင်းတောင်ရှိ သမင်အပေါင်းတို့သည် ဘုရင်၏ အမဲလိုက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်စွာ နေထိုင်ကြကုန်သည်။